در زندگى انسانها « لا ينحل خواهد ماند . اين بحث را ضمن يك مثال ساده مىتوان روشن ساخت ، و آن اينكه : انسان يك دستگاه اتومبيل نو تهيه مىكند كه طبق پيشبينىهاى مختلفى كه در ساختمان آن به كار رفته مىتواند مثلا بيست سال عمر كند ، اما مشروط به اينكه به آن دقيقا برسند ، و مراقبتهاى لازم را به عمل آورند ، در اين صورت اجل حتمى اين اتومبيل همان بيست سال است كه از آن فراتر نمىرود . ولى اگر مراقبتهاى لازم انجام نشود و آن را به دست افراد ناآگاه و لاابالى بسپارند و بيش از قدرت و ظرفيت از آن كار بكشند ، و در جاده‌هاى پر سنگلاخ همه روزه آن را به كار گيرند ممكن است عمر بيست ساله آن به نصف ، يا به عشر تنزل پيدا كند اين همان « اجل معلق » آن است . و ما تعجب مىكنيم چگونه بعضى از مفسران معروف به مساله روشنى مانند اين مساله توجه نكرده‌اند .